من که وبلاگ نویس نیستم! کلاً این کاره نیستم 

گه گاه واسه دل خودم میام اینجا رو خط خطی میکنم 

پست قبلیم یه داستانه که نیاز به ویرایش داره . باید تغییرش بدم اما نمی خوام تاریخش عوض شه! برای همین این پست رو آزمایشی گذاشتم تا بعد بیام ویرایشش کنم و بفهمم آیا تاریخ پست ثابت می مونه یا اینکه با تاریخ ویرایش، توی آرشیو ثبت میشه. 

دوست خوبم!

از اونجایی که ممکنه این پست حذف شه برام اینجا نظر نذار... 

 این پست مربوط به روز ۲۱ دی ماه هست، حالا با این ویرایش تاریخش تغییر می کنه؟! 

در روزگاری نه چندان دور 

دخترکی زندگی می کرد، با یک دنیا باورِ قشنگ 

او تنها دختری بود که شاهزاده ی خیالی اش را در دنیای واقعی پیدا کرده بود 

- گمان می کرد که پیدا کرده - 

نمی دونم یهو چی شد! 

گمونم ساده دل بستم به اونی که بدونِ مرز همیشه عاشقش هستم 

گمونم اختیارِ دل دیگه دستِ خودِ من نیست 

یکی سلطانِ قلبم شد که تصمیمش شکستن نیست 

تموم زندگیم حتی نفس هامم به اون بنده 

از این دنیا جدا میشم فقط وقتی که می خنده 

گذشت اون لحظه هایی که همه دنیام غربت بود ، 

                                                            بدونِ عشق می مُردم، 

                                                                                   دلم لبریزِ حسرت بود 

 دارم آروم می گیرم توی آغوشِ خوشبختی 

یه ذره گفتنش سخته، ولی شیرینه این سختی 

 اگه فرصت بده می گم چه دنیایی برام ساخته 

                                                         چه غوغایی به پا کرده، 

                                                                                تو قلبم عشقو انداخته 

... یکی داره هوامونو بدونِ حد و اندازه! داره از حسِّ ما دو تا یه دنیا عشق می سازه ...

شنیدم داره تو قلبت یه نفر جامو می گیره 

دیگه هیشکی نمی تونه جلو اشکامو بگیره 

نیستی و دارم می سوزم 

گریه داره حال و روزم 

نمی دونم چرا 

اما 

تو رو دوست دارم هنوزم 

 بعد از تو توی دلم نیمه شبا هیچی جز غم نیست 

حسرتت موند به دلم 

واسه غمام هیچی مرحم نیست 

...

هر کی فهمید که بُریدی ، می خواد از تنت  ببُرّه 

واسه شیر خسته موشم یَلی میشه و می غُرّه  

تا بدونن شدی خسته ، همه می پَرن به جونت 

تیکه تیکه تو می دزدن ! 

حتی قلب مهربونت 

دیگه تسلیم میشی وقتی توی گلّه ی شغالا 

آشناها رو ببینی که غریبه ن دیگه حالا 

حتی اونایی که روزی همه یاور بودن و کس 

وقتی افتادی می بینی که می شن به شکل کرکس

وقتی قیمت شهامت کمتر از قیمت خونه 

وقتی نَقل نقد و سکّه س ، هر شغالی مهربونه 

نون تو خون زدن یه عادت 

هر حماقتی شهامت 

قربونت برم خدایا ! تو رو می خوان واسه حاجت

دیگه انگار وقت اونه از خدا هم با خبر شد 

زیر بارون رفت و با عشق بود و موند و خیس تر شد 

...

وقت اونه ما نذاریم که یه دَلّال بگه : دل چند ؟ 

عاشقای سینه چاک چند ؟ 

مهربونی ، هم زبونی ، دل بی قرار و پاک چند ؟ 

خنده ی از ته دل چند ؟ 

تن و جون و آب و گِل چند ؟ 

حتی روزای جوونی ، آدمای ساده دل چند ؟  

... من دیگه خسته شدم ...

برای خندیدن هنوز راه های زیادی پیدا می شود ! 

می توانی جلوی آینه بایستی و 

                     برای خودت شکلک در بیاوری 

- این کار فقط یک بار خنده دار است - 

می توانی بنشینی و 

      حماقت های زندگی ات را 

             یکی یکی پیش رو بگذاری و بشماری 

- این خنده های بیشماری را در پی خواهد داشت اگرچه کمی تلخ - 

یا اگر هیچ یک میسر نشد 

                   بی دلیل بلند شو 

                               بلند، قاه قاه بخند 

قهقهه های هیستریک هم گاهی گره ای را باز می کنند! 

- بگذار بگویند دیوانه ای؛ وقتی که دیوانگی تنها مجال توست برای خندیدن - 

اگر باز نشد 

       روی میز 

             دست هایت را به هم حلقه کن 

                   پیشانی ات را روی انگشت های در هم فرو رفته ات بگذار و

                                                                    زار زار گریه کن 

                                                                    آن قدر گریه کن 

                                                                   تا گریه ها تمام شود 

                                                                   حتماً دیگر در تو جایی باز خواهد شد 

                                                                 برای یک لبخند

دوستش می دارم 

             چراکه می شناسمش 

                             به دوستی و یگانگی 

- شهر همه بیگانگی و عداوت است - 

اندوهش 

غروبی دلگیر است 

در غربت و تنهایی 

هم چنان که  

شادی اش 

طلوع همه ی آفتاب هاست

قصد من فریب خودم نیست ! 

                                قصد من 

                                       فریب خودم نیست ...

زندگی خالی نیست

                  مهربانی هست 

                              سیب هست 

                                       ایمان هست  

آری 

تا شقایق هست زندگی باید کرد 

در دل من چیزی ست 

              مثل یک بیشه ی نور 

               مثل خواب دم صبح 

و چنان بی تابم ، که دلم می خواهد بدوم تا ته دشت ، بروم تا سر کوه 

دورها آوایی ست ، که مرا می خواند 

یاد من باشد کاری نکنم که به قانون زمین بربخورد 

یاد من باشد تنها هستم 

 ماه بالای سر تنهایی ست

به شکوه آنچه بازیچه نیست بیاندیش ! 

من خوب می دانم که زندگی ، یکسر ، صحنه ی بازی ست ؛ من خوب می دانم . 

اما بدان که همه کس برای بازی های حقیر آفریده نشده است . 

... مرا به بازی کوچک شکست خوردگی مکشان ...

به همه سوی خود بنگر و باز می گویم مگذار زمان پشیمانی بیافریند

به زندگی بیاندیش با میدانگاهی پهناور و نامحدود . 

به زندگی بیاندیش که می خواهد باز بازیگرانش را با دست خویش انتخاب کند . 

به روزهای اندوه باری بیاندیش که تسلیم شدگی را نفرین خواهی کرد . 

و به روزهایی که هزار نفرین ، حتی لحظه ای را بر نمی گرداند . 

تو امروز بر فرازی ایستاده ای که هزار راه را می توانی دید ؛ 

و دیدگان تو به تو امان می دهند که راه ها را تا اعماقشان بپایی . 

در آن لحظه ای که تو یک آری را با تمام زندگی تعویض میکنی ، 

در آن لحظه های خطیر که سپر می افکنی و می گذاری دیگران به جای تو بیاندیشند ، 

در آن لحظه هایی که تو ناتوانی خویش را در برابر فریادهای دیگران احساس می کنی ، 

در آن لحظه ای که تو از فراز ، پا در راهی می گذاری که آن سوی آن ، اختتام تمام اندیشه ها و رؤیاهاست ، 

در تمام لحظه هایی که تو میدانی ، می شناسی و خواهی شناخت ، 

به یاد داشته باش که روزها و لحظه ها هیچگاه باز نمی گردند !

به زمان بیاندیش و شبیخون ظالمانه ی زمان ...

در تداومِ یک ترسِ موروثی و مبهوت از تمامِ این معادلاتِ ناممکن سکوت کرده ام !

می دانم سکوت ، یک اشتباهِ تاریخی ست 

می دانم سکوت ، انزوای زندگی ام است 

می دانم 

       و ساکت تر از همیشه 

                            با نگاهی تهی 

                                         فقط نگاه می کنم 

آنسوتر نمی شناسندم 

 شاید مُرده باشم 

شاید مُرده باشم 

شاید مُرده باشم 

شاید مُرده باشم 

شاید 

. 

. 

. 

. 

. 

بگذریم 

اما ببین که همچون نبضِ یک مُرده سخت آرامم 

...